Niedziela dzisiejsza pozwala nam dotknąć najważniejszej tajemnicy naszej wiary – zmartwychwstania Chrystusa, który będąc złożony w grobie, połamał więzy śmierci i powrócił do życia. Wydarzenie to wielkie i niezwykłe, budzące w nas nadzieję na to, że i my, po trudach ziemskiej pielgrzymki kiedyś zmartwychwstaniemy, by wraz z Chrystusem na wieki przebywać w chwale. Potrzeba jednak wielkiej wiary i życiowej mądrości, by fakt ten potraktować bardzo poważnie i zrozumieć, że droga do Królestwa Niebieskiego realizuje się tu i teraz, przez codziennie podejmowane decyzje i wybory oparte na nauce Chrystusa, przez praktyczne wcielanie zasad Ewangelii w sposób swojego postępowania i konsekwentne trwanie przy Mistrzu na każdy dzień, zarówno wtedy, kiedy jest nam dobrze i wszystko się układa, jak i w momentach trudnych, kiedy trzeba dźwigać swój niekiedy bardzo ciężki krzyż bolesnych doświadczeń czy niezrozumiałych wydarzeń.

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli prowadzi nas najpierw przez fragment z Dziejów Apostolskich, w którym Piotr w swojej przemowie w domu centuriona w Cezarei przypomina, że Bóg wybrał Apostołów na świadków zmartwychwstania Chrystusa i że oni mają nieść tę nowinę wszystkim ludziom, by ukazać im w ten sposób drogę do odpuszczenia grzechów i osiągnięcia zbawienia. Z kolei św. Paweł w drugim czytaniu, będącym częścią Pierwszego Listu do Koryntian przypomina, że wiara w zmartwychwstanie Chrystusa nie ma być w ludzkim życiu sferą teorii, ale ma stawać się dla nas siłą napędową, motywacją do nieustannego upodabniania się do Zbawiciela, przez pracę nad sobą i odrzucanie zła; ma pomagać nam w tym, byśmy nieustannie stawali się lepszymi ze względu na przyszłe życie z Bogiem, do którego On sam zaprasza każdego człowieka. Ewangelia zaś staje się zapisem doświadczenia pustego grobu, które stało się udziałem Marii Magdaleny, Piotra i Jana; świadomość, że nie ma tam ciała Pana, wyzwala w nich wiarę w to, że zrealizowały się zapowiedzi wielokrotnie dawane im przez zarówno przez proroków, jak i przez ich Mistrza dotyczące tego właśnie wydarzenia i że On żyje. Zostanie ona wkrótce potwierdzona całą serią spotkań Zmartwychwstałego z tymi, których wcześniej przygotowywał na to, by poznawszy uwierzyli, by następnie zanieść tę radosną wieść wszelkiemu stworzeniu, by wlać w ludzkie serca niewzruszoną nadzieję na to, że śmierć niczego nie kończy, ale staje się bramą do życia wiecznego, będącego konsekwencją doczesności i naszej teraźniejszości.

Odnośniki do dzisiejszych czytań:

• w serwisie Mateusz.pl
• w serwisie Niedziela.pl
• w serwisie Paulus.org.pl