Wdowa pełna smutku odprowadzała na miejsce spoczynku swego jedynego syna. Chrystus użalił się nad jej losem - „nie płacz", a potem nakazał umarłemu młodzieńcowi wstać i żywego oddał go matce.

Bóg kochający człowieka nieustannie użala się nad jego losem, co rusz wspiera, daje nową szansę, umacnia, uzdrawia... Bóg pragnie naszego szczęścia, naszego zbawienia, dlatego „przygląda" się naszemu życiu i dźwiga nasze boleści, albo dodaje sił, byśmy wytrwali na dobrej drodze. Ta świadomość Jego opieki sprawia, że lęk i strach zanika, nadzieja się pogłębia, poczucie bycia kochanym wyzwala w nas to co najlepsze. Bóg nigdy się nas nie wyprze, nie pozostawi. Dziś też jest blisko Ciebie i mnie...

Odnośniki do dzisiejszych czytań:

• w serwisie Mateusz.pl
• w serwisie Niedziela.pl
• w serwisie Paulus.org.pl