Kochani! W ubiegłą niedzielę słyszeliśmy słowa Ewangelii naszego Pana, który mówił: „Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.” A dziś w Święto Podwyższenia Krzyża; Krzyża na którym zawisło Zbawienie świata, słyszymy streszczenie całej Biblii: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” Bóg Ojciec posłał na świat swego Syna, aby Ten umarł zamiast nas na krzyżu. Nie oszukujmy się. Przez grzech pierworodny każdy z nas zasłużył na wieczną śmierć. Gdyby nie przeogromna i niepojęta miłość Boga do nas, nasze ziemskie życie kończyło by się naszym potępieniem. Tymczasem: „Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej". Nigdy nie będziemy w stanie wynagrodzić Bogu to, co dla nas uczynił. Dlatego krzyż naszej codzienności, który przychodzi nam dźwigać, owszem dźwigać musimy, ale przy końcu naszego ziemskiego życia (możemy śmiało powiedzieć) będzie on od nas odebrany i to przez samego Zbawiciela, który zechciał oddać za nas swoje życie. Dlatego wraz z całym stworzeniem zegnijmy przed Nim nasze kolano wyznając, że: „Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca". 

Odnośniki do dzisiejszych czytań:

• w serwisie Mateusz.pl
• w serwisie Niedziela.pl
• w serwisie Paulus.org.pl