Wiara bez granic

Spotkanie Jezusa z kobietą kananejską w okolicach Tyru i Sydonu to jedna z najbardziej poruszających i zarazem zaskakujących scen. Kobieta ta, chociaż nie należy do narodu wybranego, rozpoznaje w Nim Mesjasza i szuka u Niego ratunku dla swojej cierpiącej córki. Początkowa postawa Jezusa – milczenie, a następnie słowa o chlebie przeznaczonym wyłącznie dla dzieci – może wydawać się surowa. W rzeczywistości jednak ta próba nie ma na celu jej odrzucenia, lecz wydobycie z jej serca czystej, nieustępliwej i dojrzałej wiary. Kobieta kananejska nie obraża się, nie wchodzi w spór, ani nie rezygnuje. Z niezwykłą pokorą i mądrością przyjmuje słowa Jezusa, odpowiadając, że nawet szczenięta jedzą okruchy spadające ze stołu panów. Ta historia uczy nas, że Boże milczenie na modlitwie nie oznacza odmowy, lecz jest zaproszeniem do pogłębienia ufności. Pokazuje również, że Bóg nie ogranicza swojego miłosierdzia do konkretnych schematów, a prawdziwa wiara wymaga wytrwałości i pokory. Ostatecznie Jezus zachwyca się jej postawą, mówiąc: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara!”, i uzdrawia jej córkę. Przejmująca miłość tej matki staje się dla nas wzorem, jak przychodzić do Boga ze swoimi trudami – z ogromną determinacją, ale
i pełnym uległości sercem. 

Odnośniki do dzisiejszych czytań:

• w serwisie Mateusz.pl
• w serwisie Niedziela.pl
• w serwisie Paulus.org.pl