Treść liturgii słowa Wielkiej Środy prowadzi nas najpierw przez fragment trzeciej pieśni Sługi Pańskiego, w której ukazane jest Jego posłannictwo, związane z Nim cierpienie ze srony niewdzięcznych ludzi oraz pomoc, jakiej w tych trudnych momentach udziela Mu Pan Bóg. Każdy element tej Izajaszowej zapowiedzi wypełni się na Chrystusie, który osiem wieków później, dokona dzieła zbawienia i odkupienia ludzi przez śmierć na krzyżu. 

Z kolei Ewangelia ukazuje nam fragment Ostatniej Wieczerzy w zapisie św. Mateusza, w którym Jezus wskazuje Apostołom Swojego zdrajcę. Sytuacja ta jest tragiczna: pokazuje bowiem, jak dalece człowiek może być zaślepiony niewiarą, pychą i egoizmem, że zdolny jest do wydania Mistrza, którego wcześniej słuchał i zachwycał się Jego mocą i potęgą.

Judasz przypomina każdemu z nas, że sama, czysto zewnętrzna przynależność do Chrystusa nie wystarcza. Potrzebna jest żywa, głęboka wiara, nadająca sens codziennemu życiu, ukierunkowująca je na konsekwentną walkę o bycie lepszym i wytrwałe kroczenie drogą ku zbawieniu wiecznemu.

Odnośniki do dzisiejszych czytań:

• w serwisie Mateusz.pl
• w serwisie Niedziela.pl
• w serwisie Paulus.org.pl