Ku niebu

Dziś Chrystus zaprasza mnie do tego bym spojrzał, jak wygląda moja wędrówka ku górze – niebu, czyli zbawieniu. Nie jest to zwykła i codzienna droga, gdyż wiąże się z pewną misją oraz listą zadań, do których wzywa mnie Pan Bóg. Tę listę staram się nieustannie odkrywać w swojej codzienności, aby móc nie tylko odnaleźć w pełni swoje powołanie, ale także mu sprostać. Oczywiste jest, że w tym ciągłym poszukiwaniu pojawiają się również różne wątpliwości, lecz Jezus odpowiada mi dziś słowami pełnymi wsparcia i otuchy, zapewniając, że będzie ze mną zawsze, bez względu na to, jakie dni przeżywam i jakie jeszcze będę przeżywał w swoim życiu. Poza tą indywidualną listą zadań Nauczyciel udziela dziś mnie i Tobie przede wszystkim wspólnego zadania, którym jest dzielenie się z innymi Jego miłością – miłością, która wypełnia wszystkie przykazania, jakie nam pozostawił. Bóg Ojciec jest miłością i okazuje ją nam zarówno w Synu, jak i w Duchu Świętym, czyli w jedności Trójcy Świętej – jedności, bez której nie byłoby ani miłości, ani wspólnoty, a bez wspólnoty nie byłoby także misji. W dzisiejszym zagubionym świecie każdy z nas potrzebuje właśnie miłości i jedności. Dlatego w tej życiowej misji, w realizacji swojego powołania, zawsze z ufnością spoglądajmy ku niebu, ponieważ Jezus może dać nam wszystko to, czego pragnie i potrzebuje teraz moje i Twoje serce.