Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam św. Jana Chrzciciela, który chrzcząc, wzywa do nawrócenia; bo samo przyznanie się do Boga nie wystarczy, co też wypomina faryzeuszom. Podobnie i my, choć należymy do wspólnoty wierzących, nie jesteśmy zwolnieni z nieustannego nawracania się. Odpowiedź na pytanie: „co znaczy nawrócić się?” również otrzymujemy w dzisiejszej liturgii słowa. To życie w pokoju z innymi. W byciu łagodnym, cierpliwym, podtrzymującym nadzieję; wzorem Chrystusa żywiącym do siebie te same uczucia i zgodnie jednymi ustami wielbiącymi Boga Ojca, przygarniając siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął nas - ku chwale Boga Ojca. Wiemy jednak dobrze, że jest to bardzo trudne w codzienności, dlatego potrzebujemy ciągle na nowo prosić o Ducha Św., który będzie nami kierował. Ducha: mądrości i rozumu, rady i męstwa, wiedzy i bojaźni Pańskiej. Ducha, który ma upodobanie w bojaźni Pańskiej a wtedy: wilk zamieszka z barankiem... A my: zła już nie będziemy czynić, ani działać na zgubę, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.