Uniwersytet ten powstał w 2006 roku z projektu YMCA Gdynia, aby zapewnić osobom starszym odpowiednie warunki do rozwoju osobowego, intelektualnego , sprawności psychicznej i fizycznej. W tym celu prowadzimy zajęcia z różnych dziedzin życia zarówno intelektualnych (np. pedagogika, historia, muzyka, polski, politologia), jak i ruchowych (np. gimnastyka, taniec, nordic walking), warsztaty malarskie, haftu, fotografii, komputerowe.Organizujemy wycieczki piesze i autokarowe.
Zajęcia prowadzą wysoko wykwalifikowani wykładowcy wolontariusze. Projekt jest wspomagany finansowo przez władze miasta.
    Poszukujemy chętnych wolontariuszy do prowadzenia zajęć z języka niemieckiego, kaszubskiego, prawa, gimnastyki i innych ciekawych tematów.
Kontakt i zapisy w COP  ul. Hallera 1a pokój 1,
- w każdy wtorek w godz. 13⁰⁰ – 15⁰⁰
- oraz w dniach  22 – 26 lutego w godz. 11⁰⁰ – 15⁰⁰
- Tel. 601877240, 698 653 304.

W Wejherowie gościliśmy Biskupa Edwarda Zielskiego. W ostatnim czasie gościł w naszym mieście dwukrotnie. Raz z okazji nawiedzenia Grobów apostolskich i wizytacji „ad limina”, kiedy to każdy Biskup diecezjalny zdaje co 5 lat sprawozdanie z życia diecezji, którą kieruje. Tym razem Biskup Campo Major przybył by uczestniczyć w Złotym Jubileuszu Kapłaństwa Księdza Zygmunta Malińskiego, proboszcza  Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski.
Ksiądz Biskup Edward serdecznie pozdrawia wszystkich naszych parafian. Dziękuje za 10-letnią pomoc i wsparcie dla jego diecezji.

Szkoła Podstawowa nr 9 w Wejherowie została powołana w 1965 roku i mieściła się początkowo na parterze budynku obecnego Liceum Ogólnokształcącego nr 1 przy ul. Bukowej. Dnia 14 lutego 1970 roku Kuratorium Gdańskiego Okręgu Szkolnego przyznało szkole imię Generała Józefa Wybickiego twórcy naszego hymnu narodowego. Od 1 września 1970 szkoła mieści się w budynku  na os. 1000-lecia w Wejherowie. 
Rok 2010 jest rokiem szczególnym dla naszej placówki, obchodzimy wiele jubileuszy - 45-lecia istnienia szkoły, 40-lecie nadania imienia, 40-lecie nadania sztandaru szkole oraz 30-lecie hymnu szkolnego. Postanowiliśmy  uroczyście uczcić jubileusz 40. lecia nadania imienia naszej placówce, na
który serdecznie zapraszamy.
Program uroczystości:
- 10⁰⁰ - Msza św. w kościele św. Stanisława Kostki, podczas której nastąpi poświęcenie odnowionego sztandaru
- 11⁰⁰ - uroczystości w szkole - powitanie gości oraz słowo wstępne
          - odsłonięcie tablicy poświęconej Józefowi Wybickiemu
          - część artystyczna
          - okolicznościowe przemówienia

Jest taki czas w Kościele, kiedy mobilizują się wszyscy. Księża wychodzą zza ołtarza i z konfesjonałów. Uczestnicy liturgii stają się bardziej rozpoznawalni. Bliscy, na tle swoich domów i mieszkań nabierają cech własnych, wychodzą z anonimowości, którą jakby nie było tworzy masowa liturgia i obecny nawet w niewielkich aglomeracjach miejskich styl życia.

    W czasie kolędy dla duszpasterza każda nie do końca rozpoznana twarz nabiera rumieńców, staje się konkretną osobą, określa swoje zaangażowanie w życie Kościoła, w życie lokalnej wspólnoty, jaką jest parafia. Te osobiste spotkania z parafianami w różnych narodowych kościołach przebiegają różnie. Studiujący swego czasu w Rzymie polscy księża byli proszeni przez tamtejszych  duszpasterzy do pomocy przy święceniu mieszkań w okresie zaraz powielkanocnym. Polska kolęda ma swoje źródło w obchodach karnawału. Jeszcze nie tak dawno liturgia zaznaczała stopniowe przybliżanie się czasu wielkopostnego i wychodzenie z zimowej bezczynności i świąt.
    Kolęda jako forma liturgiczna jest tego pokłosiem. Tyle, że dzisiaj ma wszystkie obciążenia naszego stylu życia, a więc i pośpiech, i powierzchowność kontaktów.

Zaczęło się od kolędowego spotkania z ludźmi, którzy znaleźli się w kręgu zainteresowań i wpływów Świadków Jehowy. Jak zwykle bywa w stanie transformacji szukali uzasadnienia i poparcia dla swoich decyzji. Potrzeba dyskutowania i zainte­resowania tym innych ludzi wiodła ich do dyskusji. Z tym tylko, że stawiali swoje tezy i zgodnie z nabytą już umiejętnością, chcieli dowodzić jedynie słusznych tez. Jednak dość szybko zabrakło im cierpliwości i pewnie umiejętności przekonywania. Po paru szarpanych spotkaniach rozpoczęła się spokojna i systema­tyczna lektura Pisma Świętego. Od początku. Słowo po słowie, zdanie po zdaniu. I tak dopiero po 18 latach dotarliśmy do końcowej księgi obu Testamentów, czyli do Apokalipsy.
Przez wspólnotę czytelników Pisma Świętego przewinęło się sporo osób. W przewadze pań. Niektórzy z tej wspólnoty nie żyją inni trwają od początku. Podniosła i uważna lektura ze skromnym komentarzem pozwala smakować w Objawionym Słowie. Pozwala dostrzec wielkoduszność Boga i umiejętność człowieka, a razem to połączone wzbogaca człowieka w wymiarze duchowym, intelektualnym i moralnym, gdzie wiedza w sposób naturalny przechodzi w czyn. W lekturze Pisma Świętego, choć jest tłumaczone z języka Narodu, w którym powstało, wszystko jest ważne, nawet jak mówi ksiądz Waldemar Chrostowski (znakomity biblista polski) „pusta przestrzeń miedzy wyrazami”. Te długie lata lektury Pisma Świętego pozwalają nam powiedzieć, że żadne z Bożych Słów, które miały poinformować człowieka o rzeczach wielkich i małych nie są nam obce. Wybrzmiewały w klimacie modlitwy, zasłuchania, trafiały, więc na podatny grunt, a że „Słowo Boże jest żywe i skuteczne” robiły swoje. Dały nam poczucie radości z osiągniętego celu, z dokonania, które nie jest udziałem wielu. Takiego posłuchania Słowa, któremu nie towarzyszyły żadne cele doktrynalne, apologetyczne, ale pełne ufności zwrócenie do Boga, który na „różne sposoby przemawia do człowieka”.
    Teraz, kiedy skończyła się nam już lektura Pisma Świętego będziemy się z rozwagą pochylali nad niektórymi księgami apokryficznymi, które wianuszkiem otaczały księgi kanoniczne często tworząc i grunt i klimat, w którym owocowało Słowo Boże z woli Boga samego spisane na nasz pożytek, aby służyło nam po „tysiączne pokolenia”.

W uroczystość Objawienia Pańskiego Ruch Światło-Życie zebrał się w Konwikcie o godz. 17.00 na Mszy św, a następnie wspólnota udała się do Kaplicy Ośrodka Rekolekcyjnego, by wyśpiewać mnóstwo kolęd

Kolejny rok możemy już tylko wspominać. W Kościele Powszechnym pod pasterskim przewodnictwem Papieża Benedykta XVI, godnym następcy naszego wielkiego Rodaka Jana Pawła II. Rok, w którym narasta oczekiwanie na wyniesienie na ołtarze Papieża – Polaka i jednocześnie kapelana Solidarności Ks. Jerzego. Rok, który w kościele polskim upłynął bez większych wydarzeń, jedynie w ostatnich dniach na stosunkowo krótką kadencję na Stolicy Prymasów Polski zasiadł syn ziemi kaszubskiej Jego Eminencja Ksiądz Arcybiskup Henryk Muszyński. W naszej parafii do listopada wszystko biegło utartym torem.
    W uroczystość Wszystkich Świętych obowiązki proboszcza w Gdyni na Małym Kacku objął  Ksiądz Zenek. Po ponad 15 latach posługi duszpasterskiej wśród nas z woli Metropolity Gdańskiego obejmuje obowiązek przewodniczenia wspólnocie wiernych. Zapamiętamy bezgraniczne oddanie ks. Zenka wszystkim, bo tę umiejętność posiadł jak mało, kto. Wspólnota, której służył będzie tylko się cieszyć może, że otrzymała tak oddanego kapłana. Pożegnaliśmy też ks. Leszka. Po ponad 5 latach pracy w naszej parafii, Ksiądz Arcybiskup Metropolita obok obowiązków wykładowcy w Seminarium ustanowił go wikariuszem w parafii Opatrzności Bożej w Gdańsku, gdzie od 3 lat pracuje ksiądz Krystian. Do naszej parafii z postanowienia biskupiego trafił ksiądz Piotr, a więc w nieco pomniejszonym składzie będziemy musieli sprostać obowiązkom pasterskim w naszej parafii. Jedyną pociechą jest to, że Kościołowi patronuje w tym roku św. Jan Maria Vianney. Jego wstawiennictwo i poranna modlitwa różańcowa przed Najświętszym Sakramentem nabożnych niewiast napawają nas nadzieją, że sprostamy wymaganiom i potrzebom wspólnoty, do której „wolą Biskupa” Bóg nam posłał. Rok Kapłański jeszcze raz pokazuje nam, że Eucharystia znajduje się pośrodku Kościoła a Bóg troszczy się o to, aby Kościołowi nie zabrakło szafarzy miłosierdzia.

Boże Dziecię z swoją Rodziną z Nazaretu Maryją i Józefem niech Wam błogosławi, ukazuje dobro, jakie odkrywa bliskość drugiego człowieka, dodaje sił i zwiększa potrzebę przystawania ze sobą w tej małej wspólnocie ludzkiej, jaką jest rodzina, aby zakusy mocy złych nie wstępowały w progi domostwa Waszego.

Niech łaska Boga Najwyższego opromienia Wasze serca, by z ich męstwa rodziło się wszelkie dobro; błogosławiony pokój, zdrowie, dostatek i wszelka doczesna szczęśliwość i nieśmiertelna wieczność.

Drogim parafianom i gościom pragnę w imieniu swoim i współpracowników złożyć życzenia obfitych darów Bożych, by pozwoliły zachować radość i w niedostatku, by pozwoliły cieszyć się radością obdarowanych. By przyniosły pokój i radość, pozwoliły wypocząć wśród swoich, wypowiedzieć, choć parę pokrzepiających słów bez zbytniego pośpiechu.

Zadowolenia z  tego, że wszyscy wreszcie jesteśmy razem, z głęboką nadzieją, że ta nawet krótka bliskość naprawi dotkliwą rozłąkę, bolesną nieobecność zrodzoną z gonitwy za chlebem.

Boża Dziecina niech wszystkim użycza swych łask, które z ubogiego przyjścia Boga na świat się rodzą.

W oczekiwaniu na to najważniejsze rodzinne święto, które w naszej polskiej i katolickiej tradycji rozpoczyna się Wigilią, wspólnoty działające przy naszej parafii będą przeżywały swoje spotkania opłatkowe;

Klub Seniora w poniedziałek 14 grudnia o godz. 14⁰⁰ w salce konwiktorskiej;

Akcja Katolicka w środę 16 grudnia, po Mszy św. wieczornej o godz. 18⁰⁰ w Konwikcie.